O άσος πίκα συναντά τη ντάμα κούπα

Όταν γνώρισα την κολωνίτσα,ήμουν περίπου δεκαοκτώ χρονών.Πήγαινα για καφέ με τις φιλεναδούλες μου στο μαγαζί που δούλευε.Εκείνος χάζευε τα ψηλά κορίτσια με μίνι κι εγώ έψαχνα ν'αγαπήσω έναν κουλτουριάρη λεχρίτη με μαλλιά και, οπωσδήποτε, ροκ τύπο απ'αυτούς που έβλεπα κάθε μέρα στη σχολή μου.Αυτές οι συναντήσεις με λίγες κουβεντούλες μεταξύ μας,περιορίζονταν στις διακοπές των Χριστουγέννων,του Πάσχα και του καλοκαιριού.Μετά χαθήκαμε.Το μαγαζί έκλεισε.Όχι ότι ανησυχούσε ο ένας για την ύπαρξη του άλλου.Σε καμία περίπτωση.Ειλικρινώς και με το χέρι στην καρδιά.
Περίπου είκοσι  χρόνια αργότερα κι ενώ έχω επιστρέψει στη γενέτειρα μου,παρέα με μια από κείνες τις παλιές φιλεναδούλες μου αποφασίζουμε να πάμε να μάθουμε bridge.Aυτή η δουλειά της εκμάθησης κράτησε δύο χρόνια(δύσκολο παιχνίδι το αναθεματισμένο)παρέα με τους σχεδόν ετοιμοθάνατους καθηγητές μου ,που είχα να τους δώ από το σχολείο....Εκεί λοιπόν ξανασυνάντησα τη νυν κολώνα κάποια στιγμή που ήρθε Λάρισα(είχε μετακομίσει στο μεταξύ στην Κατερίνη)να παίξει στον όμιλο.Εγώ χρειαζόμουν μαθήματα(μη γελάτε,είπαμε είναι δύσκολο),εκείνος ήθελε να κάνει το δάσκαλο(είναι όντως πολύ καλός)και έτσι καταλήξαμε μαζί.Η παρακάτω σύνθεση είναι για 'κείνον (και για το once upon a sketch βέβαια-μην ξεχνιόμαστε).
Η αγάπη είναι το θέμα και μάλιστα για ένα αρσενικό που υπάρχει στη ζωή μας.

                              Καλό βράδυ σε όλες σας.Πολλά φιλιά.

Scrapbooking και σφουγγάρισμα.......

Πάει κι αυτή η εβδομάδα.Θα ήμουν πολύ γαιδούρι αν σας πω ότι δε μου φτάσανε τόσες μέρες κλειστά τα σχολεία;Γκουχου.......

Στο μεταξύ με τα χιόνια που εδώ και δύο μέρες λιώνουν,αισθάνομαι ότι σιγά σιγά θα λιώσει ολη η πόλη.Στάζουν τα πάντα.Δεν έχω βγει καθόλου απ'το σπίτι.Και πιάστηκα με κάτι χαζομάρες του τύπου,να καθαρίσω το συρτάρι με τις αποδείξεις και τους αναπτήρες-φυσικά μέσα δεν βρήκα μόνο αυτά αλλά και:μπαταρίες,κουμπιά,ένα αγνώστου ταυτότητας κλειδί,ένα χαμένο από το γάμο μου lip gloss,ένα σουβέρ(μη χειρότερα) και ένα σωρό άσχετα πράγματα που για να τα ταχτοποιήσεις χρειάζεσαι τουλάχιστον μία ώρα και δεκαπέντε χιλιόμετρα σε δρομολόγιο εντός σπιτιού,μέχρι να πάνε όλα εκεί που πρέπει.Κι όλα αυτά για ένα τόσο δα συρταράκι.Και φυσικά η μέρα κατέληξε σε μια απ'αυτές που έχω ονομάσει "καθαρίζω και σε βρίζω".Ο όρος άρχισε να υφίσταται από τότε που παντρεύτηκα και άρχισα να κάνω δουλιές για δύο.Τσάκωσα τον εαυτό μου να μουρμουρίζει λογύδρια από  το "ρετιρέ" του Δαλιανίδη την ώρα που σφουγγάριζα συγκεκριμένα.Όταν το ομολόγησα στην κολώνίτσα,σοκαρίστηκε γιατί το "σε" από το "σε βρίζω" ήταν για 'κείνον.Τώρα αστειέυται μ'αυτο,αλλά εκείνες τις μέρες δε με ζυγώνει.Και καλά κάνει.Τέλος πάντων.

Στο θέμα μας.Στο blog της crate paper υπάρχει ένα color challenge.Δεν έχω ξαναπάρει μέρος και μια και έχω στα χέρια μου το paper heart collection αποφάσισα να πάρω μέρος.Σε περίπτωση που σας ενδιαφέρει,πάτε μια βόλτα.

Να η σύνθεσή μου λοιπόν:

Καλό βράδυ σε όλες.Πολλά φιλιά.

Forgive me father for i've sinned...........

Εξομολόγηση πρώτη:Χτες έκανα 4 χιλιομετρα με τα πόδια μέσα στο χιόνι που έφτανε μέχρι τον αστράγαλο για να φτάσω στο ταχυδρομείο να παραλάβω τα υλικά που είχα παραγγείλει(ναι,γλιστρισα πέντε φορές και στο γυρισμό έπεσα*αλλού paper heart collection αλλού φωτογραφική μηχανή κι αλλού εγώ*).Οι αδιάβροχες μπότες μου τελικά δεν είναι αδιάβροχες.

Εξομολόγηση δεύτερη:έχω έτοιμη τη συμετοχή μου για το get creative από προχτές αλλά περίμενα να ανέβουν μερικές άλλες πρώτα για να μη με περάσετε για λυσσασμένο.(Τέλεια ιδέα για ανταλλαγή σχεδιαστικών ομάδων για αυτό το μήνα με το once upon a sketch)

Εξομολόγηση τρίτη:ροχαλίζω.Ναι.Εδώ και ένα μήνα συστηματικά.Κάποιος με κρατάει στο χέρι με σχετικά βίντεο.

Ααααααχ.Αυτάααααα.
Α!Να σημειώσω εδώ πως μου άρεσε ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ το σχέδιο της Ελίνας.Επίσης είναι η πρώτη φορά που έχω σφραγίσει τόσο πολύ και το απόλαυσα τρελά.
Και η προσπάθειά μου είναι η παρακάτω:

 Το γαζί γύρω από τη φωτογραφία μου το είδα εδώ.

H κοπελίτσα έχει γαζώσει ακτίνες, με κέντρο τη φωτογραφία της και ενθουσιάστηκα με την ιδέα.Μα δεν είναι φοβερο;(εκτός κι αν μου φάνηκε εμένα,καθώς είμαι βλακωδώς ενθουσιώδης κατά συρροή).

Πολλά φιλιά σε όλες.Ευχαριστώ για τα υπέροχα σχόλια που αφήνετε.Τα εκτιμώ ιδιαιτέρως.

Πάω να κάνω την κηδεία της σεφλέρας μου.Δεν άντεξε στα κρύα και στα χιόνια(κλαψ).

 

About last night

How to ...........

   Πως κόβουμε μια φωτογραφία ώστε να μη φαίνονται τα πλακάκια,το κομοδίνο ή το χαλί γύρω γύρω από τη σύνθεση μας;Πώς φωτίζουμε τη φωτογραφία,όταν είναι σκοτεινή;Πώς τονίζουμε τα χρώματα για να την κάνουμε πιο ζωντανή;

Όλες οι απαντήσεις είναι  στις μπάρες.Στο βίντεο που ακολουθεί,δουλεύω στο lightroom 3.Άρα πρέπει να το εγκαταστήσετε στον υπολογιστή σας.Κάντε το και δε θα χάσετε.

 

Σκονάκι

temperature:για να κάνω πιο θερμα ή ψυχρά τα  χρώματα  

sharpening:τονισμός λεπτομέρειας,καλύτερh εστιάση

exposure:για να φωτίσω ή να σκοτεινιάσω

    saturation:κορεσμος χρωμάτων

 crop: κόψιμο

Καλή διασκέδαση.

Σας φιλώ.

 

 

yellow

Να κάτι που έφτιαξα για το 2 peas in a bucket

                                 

                                                                    κι από κοντά

Μέχρι την Πέμπτη θα έχω και το βίντεο που λέγαμε για την επεξεργασία της φωτογραφίας.Ως τότε,να είστε καλά.Πάω τώρα να καρφωθώ στο τζάμι,γιατί χιονίζει.
Φιλάκια :)

Οδηγίες προς ναυτιλομένους

Σκέφτομαι,λοιπόν,πως αν δεν ασχολιόμουν τόσα χρόνια ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία,μάλλον δε θα είχα μάθει ποτέ τι είναι το srapbooking.Γιατί απο 'κεί ξεκίνησαν όλα.
Μετά το γάμο μου θέλησα να φτιάξω ένα album για μενα και την κολωνίτσα του σπιτιού μου.Όχι τόσο γαμήλιο,γιατί παντρεύτηκα με πολιτικό(τόσο τεμπέλα είμαι)αλλά κάτι που να δείχνει τη ζωή μας,λίγο πριν και μετά τη συμβίωση(δεν το έκανα ποτέ.Χα!).Σε πρώτη φάση σκέφτηκα να το κάνω ψηφιακό αλλά ήταν δύσκολο γιατί ήθελα να το ενημερώνω διαρκώς και με κάθε ευκαιρία(τρομάρα μου).Ψαχνοντας στο ιντερνετ έπεσα πάνω σε video σχετικά με το scrapbooking και boom.Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα της ανάρτησης.Αλλού θέλω να καταλήξω.Απο scrapbooking πολλα δεν ξέρω,από φωτογραφία όμως ξέρω.Και αυτό που ξέρω μπορεί να είναι χρήσιμο και σε σας που τόσο αγαπάτε αυτό που κάνετε.Οπότε σήμερα θα καταγράψω μερικές βασικές προυποθέσεις για το πως φωτογραφίζουμε τα layouts.

1ο:φωτογραφίζουμε πάντα με φυσικό φως ή κοντά σε μια φωτεινή πηγή.Αυτο μάλλον το ξέρετε.Αν μέσα στο σπίτι δεν έχει φως,βγαίνουμε στη βεράντα.Κάπου θα υπάρχει το σωστό σημείο.Όσο πιο καλό είναι το φως,τόσο πιο καλή θα βγει η φωτογραφία όταν τη μεταφέρουμε στο πρόγραμμα όπου θα την επεξεργαστούμε(νομίζω απαραιτητο και λέω να κάνω άλλη ανάρτηση για επεξεργασία στο μέλλον).

2ο:ακουμπάμε το layout στο πάτωμα ή το κολλάμε στον τοίχο έτσι ώστε να μπορούμε να το φωτογραφήσουμε σωστά(το σωστά θα το εξηγήσω παρακάτω).Αποφεύγουμε να το ακουμπήσουμε οπουδήποτε μπορεί να κάνει καμπύλη το χαρτί γιατί χάνουμε πληροφορίες από την εικόνα.Κρίμα είναι!

3ο:Φωτογραφίζουμε κρατώντας τη μηχανή παράλληλα με τον τοίχο ή το πάτωμα.Δείτε το καταπληκτικό μου σκίτσο για να καταλλάβετε τι εννοώ:

                        με τον δεύτερο τρόπο αποφεύγω το παρακάτω

Βλέπετε πως στενεύει στο πάνω μέρος εκεί που είναι τα βελάκια;Τώρα θα μου πείτε "σιγά τα αυγά".Αν όμως η φωτογραφία βγει έτσι,δεν γίνεται να κόψω(crop)τετραγωνισμένα ό,τι περισσεύει γύρω γύρω γιατι θα χάσω το μισό layout κι αναγκαστικά θα την αναρτήσω όπως την τράβηξα.


4ο:και κάτι τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό.Αποφεύγουμε το flash.Αφήνει μια ασπρίλα πάνω στο αντικείμενο της φωτογράφησης που δε φεύγει ούτε με επεργασία στο photoshop.Φρίκη.Δείτε:

Σε κύκλους έχω σημαδέψει το κάψιμο από το flash.Αυτά τα σημεία χάθηκαν για πάντα.Αντίο χρώματα και λεπτομέρειες.
Λοιπόν,έχω μια υποψία ότι μπορεί και να σας μπέρδεψα αλλά και μια ελπίδα ότι δε σας μπέρδεψα.
Α!και κάτι τελευταίο:Τραβάμε πολλές λήψεις για να έχουμε περιθώρια επιλογής.
Αν βοήθησα,χαίρομαι.Αν υπάρχει κάτι που δεν είναι κατανοητό,ρωτάτε.
Σας φιλώ και σας χαιρετώ.
Τα λέμε.